{"id":7493,"date":"2025-12-22T16:18:01","date_gmt":"2025-12-22T15:18:01","guid":{"rendered":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/?p=7493"},"modified":"2025-12-22T16:18:02","modified_gmt":"2025-12-22T15:18:02","slug":"list-apostolski-leona-xiv-o-kaplanach-i-ich-tozsamosci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/2025\/12\/22\/list-apostolski-leona-xiv-o-kaplanach-i-ich-tozsamosci\/","title":{"rendered":"List apostolski Leona XIV o kap\u0142anach i ich to\u017csamo\u015bci"},"content":{"rendered":"\n

Odnowa Ko\u015bcio\u0142a w du\u017cej mierze zale\u017cy od pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej \u2013 przypomina Leon XIV w og\u0142oszonym dzi\u015b Li\u015bcie apostolskim z okazji 60-lecia soborowych dekret\u00f3w o kap\u0142a\u0144stwie i formacji kap\u0142a\u0144skiej. Cytuj\u0105c \u015bw. Jana Mari\u0119 Vianneya podkre\u015bla, \u017ce \u201e\u2019Kap\u0142a\u0144stwo to mi\u0142o\u015b\u0107 serca Jezusowego\u2019 . Mi\u0142o\u015b\u0107 tak silna, \u017ce rozprasza chmury przyzwyczajenia, zniech\u0119cenia i samotno\u015bci, mi\u0142o\u015b\u0107 ca\u0142kowita, kt\u00f3ra jest nam w pe\u0142ni dana w Eucharystii. Mi\u0142o\u015b\u0107 eucharystyczna, mi\u0142o\u015b\u0107 kap\u0142a\u0144ska\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

LIST APOSTOLSKI
WIERNO\u015a\u0106, KT\u00d3RA RODZI PRZYSZ\u0141O\u015a\u0106<\/strong>
<\/em>OJCA \u015aWI\u0118TEGO LEONA XIV Z OKAZJI 60. ROCZNICY SOBOROWYCH DEKRET\u00d3W
OPTATAM TOTIUS\u00a0E\u00a0PRESBYTERORUM ORDINIS<\/em><\/p>\n\n\n\n

1. Wierno\u015b\u0107, kt\u00f3ra rodzi przysz\u0142o\u015b\u0107, jest tym, do czego kap\u0142ani s\u0105 powo\u0142ani r\u00f3wnie\u017c dzisiaj, maj\u0105c \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wytrwa\u0142o\u015b\u0107 w misji apostolskiej daje nam mo\u017cliwo\u015b\u0107 zastanowienia si\u0119 nad przysz\u0142o\u015bci\u0105 pos\u0142ugi i pomagania innym w odczuwaniu rado\u015bci z powo\u0142ania kap\u0142a\u0144skiego. 60. rocznica Soboru Watyka\u0144skiego II, kt\u00f3ra przypada w tym Roku Jubileuszowym, daje nam okazj\u0119 do ponownego rozwa\u017cenia daru tej owocnej wierno\u015bci, przypominaj\u0105c nauki Dekret\u00f3w Optatam totius<\/em> i Presbyterorum ordinis<\/em>, og\u0142oszonych odpowiednio 28 pa\u017adziernika i 7 grudnia 1965 r. Chodzi o dwa teksty zrodzone z jednego tchnienia Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry czuje si\u0119 powo\u0142any do bycia znakiem i narz\u0119dziem jedno\u015bci dla wszystkich narod\u00f3w i wezwany do odnowy, \u015bwiadomy, \u017ce \u201eupragniona odnowa ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a, w du\u017cej mierze zale\u017cy od o\u017cywianej duchem Chrystusa pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej\u201d [1]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

2. Nie \u015bwi\u0119tujemy tej rocznicy tylko na pi\u015bmie! Oba dokumenty opieraj\u0105 si\u0119 bowiem mocno na rozumieniu Ko\u015bcio\u0142a jako Ludu Bo\u017cego, pielgrzymuj\u0105cego w historii, i stanowi\u0105 kamie\u0144 milowy w refleksji nad natur\u0105 i misj\u0105 pos\u0142ugi duszpasterskiej oraz przygotowaniem do niej, zachowuj\u0105c przez lata swoj\u0105 \u015bwie\u017co\u015b\u0107 i aktualno\u015b\u0107. Zapraszam zatem do dalszego czytania tych tekst\u00f3w we wsp\u00f3lnotach chrze\u015bcija\u0144skich i do ich studiowania, zw\u0142aszcza w seminariach i we wszystkich \u015brodowiskach przygotowuj\u0105cych do pos\u0142ugi \u015bwi\u0119ce\u0144.<\/p>\n\n\n\n

3. Dekrety Optatam totius<\/em> i Presbyterorum ordinis<\/em>, wpisuj\u0105ce si\u0119 w tradycj\u0119 doktrynaln\u0105 Ko\u015bcio\u0142a dotycz\u0105c\u0105 sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144, zwr\u00f3ci\u0142y uwag\u0119 Soboru na refleksj\u0119 nad kap\u0142a\u0144stwem ministerialnym i uwypukli\u0142y trosk\u0119 zgromadzenia soborowego o kap\u0142an\u00f3w. Celem by\u0142o opracowanie niezb\u0119dnych za\u0142o\u017ce\u0144 do formacji przysz\u0142ych pokole\u0144 kap\u0142an\u00f3w zgodnie z odnow\u0105 promowan\u0105 przez Sob\u00f3r, zachowuj\u0105c to\u017csamo\u015b\u0107 pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej, a jednocze\u015bnie wskazuj\u0105c nowe perspektywy, kt\u00f3re uzupe\u0142nia\u0142yby poprzedni\u0105 refleksj\u0119 w perspektywie zdrowego rozwoju doktrynalnego [2]<\/a>. Nale\u017cy zatem podtrzyma\u0107 t\u0119 pami\u0119\u0107, odpowiadaj\u0105c na wezwanie do podj\u0119cia zadania, kt\u00f3re te Dekrety powierzy\u0142y ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi: codziennie o\u017cywia\u0107 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105, czerpi\u0105c si\u0142\u0119 z jej \u017ar\u00f3d\u0142a, jakim jest wi\u0119\u017a mi\u0119dzy Chrystusem a Ko\u015bcio\u0142em, aby wraz ze wszystkimi wiernymi i w ich s\u0142u\u017cbie by\u0107 uczniami-misjonarzami zgodnie z Jego Sercem.<\/p>\n\n\n\n

4. Jednocze\u015bnie w ci\u0105gu sze\u015bciu dziesi\u0119cioleci, kt\u00f3re up\u0142yn\u0119\u0142y od Soboru, ludzko\u015b\u0107 do\u015bwiadczy\u0142a i nadal do\u015bwiadcza zmian wymagaj\u0105cych ci\u0105g\u0142ej weryfikacji przebytej drogi i konsekwentnej aktualizacji nauczania soborowego. R\u00f3wnolegle w tych latach Ko\u015bci\u00f3\u0142, prowadzony przez Ducha \u015awi\u0119tego, rozwija\u0142 nauczanie Soboru dotycz\u0105ce jego natury komunijnej zgodnie z form\u0105 synodaln\u0105 i misyjn\u0105 [3]<\/a>. Z t\u0105 intencj\u0105 kieruj\u0119 niniejszy List apostolski do ca\u0142ego Ludu Bo\u017cego, aby\u015bmy wsp\u00f3lnie ponownie rozwa\u017cyli to\u017csamo\u015b\u0107 i funkcj\u0119 pos\u0142ugi \u015bwi\u0119ce\u0144 w \u015bwietle tego, czego Pan dzisiaj wymaga od Ko\u015bcio\u0142a, kontynuuj\u0105c wielkie dzie\u0142o aktualizacji (w\u0142. aggiornamento<\/em>) Soboru Watyka\u0144skiego II. Proponuj\u0119 uczyni\u0107 to przez pryzmat wierno\u015bci<\/em>, kt\u00f3ra jest jednocze\u015bnie \u0142ask\u0105<\/em> Bo\u017c\u0105 i nieustann\u0105 drog\u0105 nawr\u00f3cenia<\/em>, aby z rado\u015bci\u0105 odpowiedzie\u0107 na wezwanie Pana Jezusa. Chcia\u0142bym przede wszystkim wyrazi\u0107 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za \u015bwiadectwo i oddanie kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy na ca\u0142ym \u015bwiecie sk\u0142adaj\u0105 w ofierze \u017cycie, sprawuj\u0105 Ofiar\u0119 Chrystusa w Eucharystii, g\u0142osz\u0105 S\u0142owo, odpuszczaj\u0105 grzechy i ka\u017cdego dnia hojnie po\u015bwi\u0119caj\u0105 si\u0119 swoim braciom i siostrom, s\u0142u\u017c\u0105c im w komunii i jedno\u015bci, a w szczeg\u00f3lno\u015bci troszcz\u0105c si\u0119 o tych, kt\u00f3rzy najbardziej cierpi\u0105 i \u017cyj\u0105 w potrzebie.<\/p>\n\n\n\n

Wierno\u015b\u0107 i s\u0142u\u017cba<\/em><\/p>\n\n\n\n

5. Ka\u017cde powo\u0142anie w Ko\u015bciele rodzi si\u0119 z osobistego spotkania z Chrystusem, \u201eOsob\u0105, kt\u00f3ra nadaje \u017cyciu now\u0105 perspektyw\u0119, a tym samym decyduj\u0105ce ukierunkowanie\u201d [4]<\/a>. Przed ka\u017cdym zobowi\u0105zaniem, przed ka\u017cd\u0105 dobr\u0105 osobist\u0105 aspiracj\u0105, przed ka\u017cd\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105 stoi g\u0142os Mistrza, kt\u00f3ry wzywa: \u201eP\u00f3jd\u017a za Mn\u0105\u201d ( Mk<\/em> 1, 17). Pan \u017cycia zna nas i o\u015bwieca nasze serca swoim pe\u0142nym mi\u0142o\u015bci spojrzeniem (por. Mk<\/em> 10, 21). Nie jest to tylko wewn\u0119trzny g\u0142os, ale duchowy impuls, kt\u00f3ry cz\u0119sto dociera do nas poprzez przyk\u0142ad innych uczni\u00f3w Pana i kt\u00f3ry przybiera form\u0119 odwa\u017cnego wyboru \u017cycia. Wierno\u015b\u0107 powo\u0142aniu, zw\u0142aszcza w czasie pr\u00f3by i pokusy, umacnia si\u0119, gdy nie zapominamy o tym g\u0142osie, gdy potrafimy z pasj\u0105 przypomnie\u0107 sobie brzmienie g\u0142osu Pana, kt\u00f3ry nas kocha, wybiera i wzywa, powierzaj\u0105c nas r\u00f3wnie\u017c niezb\u0119dnemu towarzyszeniu tych, kt\u00f3rzy s\u0105 do\u015bwiadczeni w \u017cyciu Ducha. Echo tego S\u0142owa jest z czasem pocz\u0105tkiem wewn\u0119trznej jedno\u015bci z Chrystusem, kt\u00f3ra jest fundamentalna i niezast\u0105piona w \u017cyciu apostolskim.<\/p>\n\n\n\n

6. Powo\u0142anie do pos\u0142ugi \u015bwi\u0119ce\u0144 jest wolnym i darmowym darem od Boga. Powo\u0142anie nie oznacza bowiem przymusu ze strony Pana, ale pe\u0142n\u0105 mi\u0142o\u015bci propozycj\u0119 projektu zbawienia i wolno\u015bci dla naszego istnienia, kt\u00f3r\u0105 otrzymujemy, gdy dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej uznajemy, \u017ce w centrum naszego \u017cycia znajduje si\u0119 Jezus \u2013 Pan. Wtedy powo\u0142anie do pos\u0142ugi \u015bwi\u0119ce\u0144 wzrasta jako darowanie siebie samego Bogu, a zatem Jego \u015bwi\u0119temu Ludowi. Ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142 modli si\u0119 i raduje si\u0119 z tego daru z sercem pe\u0142nym nadziei i wdzi\u0119czno\u015bci, jak wyrazi\u0142 to Papie\u017c Benedykt XVI na zako\u0144czenie Roku Kap\u0142a\u0144skiego: \u201ePragn\u0119li\u015bmy na nowo obudzi\u0107 w sobie rado\u015b\u0107 z faktu, \u017ce B\u00f3g jest tak blisko nas, oraz wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za to, \u017ce powierza si\u0119 naszej s\u0142abo\u015bci, \u017ce ka\u017cdego dnia nas prowadzi i wspiera. Chcieli\u015bmy tak\u017ce na nowo pokaza\u0107 m\u0142odym ludziom, \u017ce to powo\u0142anie, ta komunia w s\u0142u\u017cbie Bogu i z Bogiem istnieje \u2013 a wr\u0119cz, \u017ce B\u00f3g czeka na nasze \u00abtak\u00bb\u201d [5]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

7. Ka\u017cde powo\u0142anie jest darem Ojca, kt\u00f3ry wymaga wiernego strze\u017cenia go w dynamice ci\u0105g\u0142ego nawracania si\u0119. Pos\u0142usze\u0144stwo w\u0142asnemu powo\u0142aniu buduje si\u0119 ka\u017cdego dnia poprzez s\u0142uchanie S\u0142owa Bo\u017cego, sprawowanie sakrament\u00f3w \u2013 zw\u0142aszcza Ofiary Eucharystycznej \u2013 poprzez ewangelizacj\u0119, blisko\u015b\u0107 z najubo\u017cszymi i braterstwo kap\u0142a\u0144skie, czerpi\u0105c z modlitwy jako znamienitego miejsca spotkania z Panem. Ka\u017cdego dnia kap\u0142an powraca jakby nad Jezioro Galilejskie \u2013 tam, gdzie Jezus zapyta\u0142 Piotra: \u201eCzy mi\u0142ujesz Mnie?\u201d ( J<\/em> 21, 15) \u2013 aby odnowi\u0107 swoje \u201etak\u201d [6]<\/a>. W tym sensie mo\u017cna zrozumie\u0107, co Optatam totius<\/em> wskazuje w odniesieniu do formacji kap\u0142a\u0144skiej, wyra\u017caj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce nie ko\u0144czy si\u0119 ona w czasie seminarium (por. nr 22), otwieraj\u0105c drog\u0119 do nieustannej, permanentnej formacji, tak aby stworzy\u0107 dynamizm ci\u0105g\u0142ego odnawiania si\u0119 ludzkiego, duchowego, intelektualnego i duszpasterskiego.<\/p>\n\n\n\n

8. Dlatego wszyscy prezbiterzy s\u0105 wezwani do nieustannego dbania o w\u0142asn\u0105 formacj\u0119, aby zachowa\u0107 w \u017cyciu dar Bo\u017cy otrzymany wraz z sakramentem \u015bwi\u0119ce\u0144 (por. 2 Tm<\/em> 1, 6). Wierno\u015b\u0107 powo\u0142aniu nie jest zatem stagnacj\u0105 ani zamkni\u0119ciem si\u0119, ale drog\u0105 codziennego nawr\u00f3cenia, kt\u00f3re potwierdza i pozwala dojrzewa\u0107 otrzymanemu powo\u0142aniu. W tej perspektywie nale\u017cy promowa\u0107 inicjatywy, takie jak konferencja po\u015bwi\u0119cona formacji sta\u0142ej kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w Watykanie w dniach 6-10 lutego 2024 r. i zgromadzi\u0142a ponad osiemset os\u00f3b z osiemdziesi\u0119ciu narod\u00f3w, odpowiedzialnych za formacj\u0119 permanentn\u0105. Formacja sta\u0142a nie jest wysi\u0142kiem intelektualnym ani aktualizacj\u0105 duszpastersk\u0105, ale \u017cyw\u0105 pami\u0119ci\u0105 i ci\u0105g\u0142ym uaktualnianiem w\u0142asnego powo\u0142ania na wsp\u00f3lnej drodze.<\/p>\n\n\n\n

9. Od momentu powo\u0142ania i pocz\u0105tkowej formacji pi\u0119kno i wytrwa\u0142o\u015b\u0107 drogi s\u0105 strze\u017cone przez sequela Christi<\/em>. Ka\u017cdy pasterz, zanim po\u015bwi\u0119ci si\u0119 prowadzeniu trzody, musi bowiem nieustannie pami\u0119ta\u0107, \u017ce sam, wraz z bra\u0107mi i siostrami, jest uczniem Mistrza, poniewa\u017c \u201eprzez ca\u0142e \u017cycie pozostaje si\u0119 \u00abuczniami\u00bb, z nieustannym pragnieniem, aby \u00abupodabnia\u0107 si\u0119\u00bb do Chrystusa\u201d [7]<\/a>. Tylko ta relacja pos\u0142usznego na\u015bladowania i wiernego bycia uczniem mo\u017ce utrzyma\u0107 umys\u0142 i serce we w\u0142a\u015bciwym kierunku, pomimo zawirowa\u0144, jakie mo\u017ce przynie\u015b\u0107 \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n

10. W ostatnich dziesi\u0119cioleciach kryzys zaufania do Ko\u015bcio\u0142a, wywo\u0142any nadu\u017cyciami pope\u0142nionymi przez cz\u0142onk\u00f3w stanu duchownego, kt\u00f3re napawaj\u0105 nas wstydem i wzywaj\u0105 do pokory, u\u015bwiadomi\u0142 nam jeszcze bardziej piln\u0105 potrzeb\u0119 formacji integralnej, zapewniaj\u0105cej wzrost i dojrza\u0142o\u015b\u0107 ludzk\u0105 kandydat\u00f3w do kap\u0142a\u0144stwa, wraz z bogatym i solidnym \u017cyciem duchowym.<\/p>\n\n\n\n

11. Kwestia formacji ma r\u00f3wnie\u017c kluczowe znaczenie dla rozwi\u0105zania problemu os\u00f3b, kt\u00f3re po kilku latach lub nawet dziesi\u0119cioleciach porzucaj\u0105 pos\u0142ug\u0119. Tej bolesnej rzeczywisto\u015bci nie nale\u017cy jednak interpretowa\u0107 wy\u0142\u0105cznie w kategoriach prawnych, ale trzeba z uwag\u0105 i wsp\u00f3\u0142czuciem przyjrze\u0107 si\u0119 historii tych braci, a tak\u017ce r\u00f3\u017cnorodnym przyczynom, kt\u00f3re mog\u0142y doprowadzi\u0107 ich do podj\u0119cia takiej decyzji. Odpowiedzi\u0105 na to jest przede wszystkim odnowione zaanga\u017cowanie w formacj\u0119, kt\u00f3rej celem jest \u201edroga zacie\u015bniania wi\u0119zi z Panem, anga\u017cuj\u0105ca ca\u0142\u0105 osob\u0119, serce, inteligencj\u0119, wolno\u015b\u0107 i kszta\u0142tuj\u0105ca j\u0105 na obraz Dobrego Pasterza\u201d [8]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

12. Co za tym idzie, \u201eseminarium, niezale\u017cnie od przyj\u0119tej formy, powinno by\u0107 szko\u0142\u0105 uczu\u0107. [\u2026] Potrzebujemy uczy\u0107 si\u0119 kocha\u0107 i czyni\u0107 to na wz\u00f3r Jezusa\u201d. Dlatego zach\u0119cam seminarzyst\u00f3w do wewn\u0119trznej pracy nad motywacjami, obejmuj\u0105cej wszystkie aspekty \u017cycia: \u201eBowiem nie ma w was nic, co nale\u017ca\u0142oby odrzuci\u0107, lecz wszystko musi zosta\u0107 przyj\u0119te i przemienione wed\u0142ug logiki ziarna, aby\u015bcie stali si\u0119 szcz\u0119\u015bliwymi lud\u017ami i kap\u0142anami \u2013 \u00abmostami\u00bb, a nie przeszkodami w spotkaniu z Chrystusem, dla wszystkich, kt\u00f3rzy si\u0119 do was zbli\u017caj\u0105\u201d [9]<\/a>. Tylko prezbiterzy i osoby konsekrowane, po ludzku dojrza\u0142e i duchowo silne, to znaczy osoby, w kt\u00f3rych wymiar ludzki i duchowy s\u0105 dobrze zintegrowane i kt\u00f3re dzi\u0119ki temu s\u0105 zdolne do autentycznych relacji ze wszystkimi, mog\u0105 podj\u0105\u0107 zobowi\u0105zanie celibatu i wiarygodnie g\u0142osi\u0107 Ewangeli\u0119 Zmartwychwsta\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n

13. Chodzi zatem o piel\u0119gnowanie i trosk\u0119 o wzrost powo\u0142ania<\/em> w nieustannym procesie nawr\u00f3cenia i odnowionej wierno\u015bci, kt\u00f3ry nigdy nie jest wy\u0142\u0105cznie drog\u0105 indywidualn\u0105, ale zobowi\u0105zuje nas do troski o siebie nawzajem. Ta dynamika jest zawsze na nowo dzie\u0142em \u0142aski, kt\u00f3ra obejmuje nasze kruche cz\u0142owiecze\u0144stwo, uzdrawiaj\u0105c je z narcyzmu i egocentryzmu. Z wiar\u0105, nadziej\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 jeste\u015bmy wezwani do podejmowania ka\u017cdego dnia na\u015bladowania Chrystusa, pok\u0142adaj\u0105c ca\u0142\u0105 nasz\u0105 ufno\u015b\u0107 w Panu. Komunia, synodalno\u015b\u0107 i misja nie mog\u0105 si\u0119 bowiem wype\u0142ni\u0107, je\u015bli w sercach kap\u0142an\u00f3w pokusa autoreferencyjno\u015bci nie ust\u0105pi miejsca logice s\u0142uchania i s\u0142u\u017cby. Jak podkre\u015bli\u0142 Benedykt XVI, \u201ekap\u0142an jest s\u0142ug\u0105 Chrystusa w tym sensie, \u017ce jego \u017cycie, ontologicznie upodobnione do Chrystusa, przyjmuje charakter zasadniczo relacyjny: on jest w <\/em>Chrystusie, przez<\/em> Chrystusa i z<\/em> Chrystusem w s\u0142u\u017cbie ludzi. W\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce nale\u017cy do Chrystusa, prezbiter pozostaje ca\u0142kowicie w s\u0142u\u017cbie ludzi: jest szafarzem ich zbawienia, ich szcz\u0119\u015bcia, ich autentycznego wyzwolenia, dojrzewaj\u0105c w tym stopniowym przyjmowaniu woli Chrystusa, w modlitwie, w obcowaniu z Nim \u00abserce z Sercem\u00bb\u201d [10]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Wierno\u015b\u0107 i braterstwo<\/em><\/p>\n\n\n\n

14. Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II umie\u015bci\u0142 specyficzn\u0105 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142an\u00f3w w obr\u0119bie r\u00f3wnej godno\u015bci i braterstwa wszystkich ochrzczonych, o czym \u015bwiadczy Dekret Presbyterorum ordinis<\/em>: \u201eKap\u0142ani Nowego Testamentu, chocia\u017c z racji sakramentu \u015bwi\u0119ce\u0144 wykonuj\u0105 w\u015br\u00f3d Ludu i dla Ludu Bo\u017cego bardzo wznios\u0142e i nieodzownie potrzebne zadanie ojca i nauczyciela, wsp\u00f3lnie jednak ze wszystkimi wiernymi s\u0105 uczniami Pana i uczestnikami Jego kr\u00f3lestwa dzi\u0119ki \u0142asce powo\u0142uj\u0105cego Boga. Ze wszystkimi bowiem odrodzonymi w chrzcielnym \u017ar\u00f3dle prezbiterzy s\u0105 bra\u0107mi w\u015br\u00f3d braci jako cz\u0142onkowie jednego i tego samego Cia\u0142a Chrystusowego, kt\u00f3rego budowanie wszystkim zosta\u0142o zlecone\u201d [11]<\/a>. W ramach tej fundamentalnej wsp\u00f3lnoty braterskiej, kt\u00f3ra ma swoje korzenie w chrzcie i jednoczy ca\u0142y Lud Bo\u017cy, Sob\u00f3r podkre\u015bla szczeg\u00f3ln\u0105 wi\u0119\u017a bratersk\u0105 mi\u0119dzy wy\u015bwi\u0119conymi szafarzami, opart\u0105 na samym sakramencie \u015bwi\u0119ce\u0144: \u201eWszyscy prezbiterzy, przez \u015bwi\u0119cenia w\u0142\u0105czeni do stanu prezbiter\u00f3w, zwi\u0105zani s\u0105 ze sob\u0105 najg\u0142\u0119bszym braterstwem sakramentalnym, szczeg\u00f3lnie za\u015b tworz\u0105 jedno prezbiterium w diecezji, w kt\u00f3rej s\u0142u\u017c\u0105 pod przewodnictwem w\u0142asnego biskupa. [\u2026] Z innymi wi\u0119c cz\u0142onkami tego\u017c prezbiterium ka\u017cdy kap\u0142an jest zwi\u0105zany szczeg\u00f3lnymi wi\u0119zami mi\u0142o\u015bci apostolskiej, pos\u0142ugi i braterstwa\u201d [12]<\/a>. Braterstwo kap\u0142a\u0144skie, zanim stanie si\u0119 zadaniem do realizacji, jest zatem darem tkwi\u0105cym w \u0142asce \u015bwi\u0119ce\u0144. Nale\u017cy uzna\u0107, \u017ce dar ten nas poprzedza: nie buduje si\u0119 go wy\u0142\u0105cznie dzi\u0119ki dobrej woli i zbiorowym wysi\u0142kom, ale jest on darem \u0142aski, kt\u00f3ry pozwala nam uczestniczy\u0107 w pos\u0142udze biskupa i realizuje si\u0119 we wsp\u00f3lnocie z nim i z bra\u0107mi.<\/p>\n\n\n\n

15. W\u0142a\u015bnie z tego powodu prezbiterzy s\u0105 wezwani do odpowiadania na \u0142ask\u0119 braterstwa<\/em>, okazuj\u0105c i potwierdzaj\u0105c swoim \u017cyciem to, co zosta\u0142o mi\u0119dzy nimi zapiecz\u0119towane nie tylko przez \u0142ask\u0119 chrztu, ale tak\u017ce przez sakrament \u015bwi\u0119ce\u0144. Bycie wiernymi komunii oznacza przede wszystkim przezwyci\u0119\u017cenie pokusy indywidualizmu, kt\u00f3ry k\u0142\u00f3ci si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 misyjn\u0105 i ewangelizacyjn\u0105, dotycz\u0105c\u0105 zawsze ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a. Nie bez powodu Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II prawie zawsze m\u00f3wi\u0142 o prezbiterach w liczbie mnogiej: \u017caden pasterz nie istnieje sam! Sam Pan \u201eustanowi\u0142 Dwunastu, [kt\u00f3rych nazwa\u0142 aposto\u0142ami,] aby Mu towarzyszyli\u201d ( Mk<\/em> 3, 14): oznacza to, \u017ce nie mo\u017ce istnie\u0107 pos\u0142uga od\u0142\u0105czona od komunii z Jezusem Chrystusem i Jego Cia\u0142em, kt\u00f3rym jest Ko\u015bci\u00f3\u0142. Jednym z g\u0142\u00f3wnych wyzwa\u0144 na przysz\u0142o\u015b\u0107, zw\u0142aszcza w \u015bwiecie naznaczonym wojnami, podzia\u0142ami i nieporozumieniami, jest uwidacznianie tego relacyjnego i komunijnego wymiaru pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej, maj\u0105c \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce jedno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a wynika z \u201ejedno\u015bci Ojca, Syna i Ducha \u015awi\u0119tego\u201d [13]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

16. Braterstwo prezbiter\u00f3w nale\u017cy zatem traktowa\u0107 jako element sk\u0142adowy to\u017csamo\u015bci szafarzy [14]<\/a>, nie tylko jako idea\u0142 lub slogan, ale jako aspekt, w kt\u00f3ry nale\u017cy si\u0119 zaanga\u017cowa\u0107 z now\u0105 energi\u0105. W tym sensie wiele zrobiono, wprowadzaj\u0105c w \u017cycie wskaz\u00f3wki zawarte w Presbyterorum ordinis<\/em> (por. nr 8), ale wiele pozostaje jeszcze do zrobienia, pocz\u0105wszy na przyk\u0142ad od wyr\u00f3wnania ekonomicznego mi\u0119dzy tymi, kt\u00f3rzy s\u0142u\u017c\u0105 w ubogich parafiach, a tymi, kt\u00f3rzy pe\u0142ni\u0105 pos\u0142ug\u0119 we wsp\u00f3lnotach zamo\u017cnych. Nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w wielu krajach i diecezjach nadal nie zapewniono niezb\u0119dnego zabezpieczenia na wypadek choroby i staro\u015bci. Wzajemna troska, w szczeg\u00f3lno\u015bci staranie o braci najbardziej samotnych i odizolowanych, a tak\u017ce o chorych i starszych, nie mo\u017ce by\u0107 uwa\u017cana za mniej wa\u017cn\u0105 ni\u017c opieka nad powierzonym nam ludem. Jest to jedna z podstawowych kwestii, kt\u00f3re poleci\u0142em kap\u0142anom podczas ich niedawnego jubileuszu. \u201eJak bowiem my, szafarze, mogliby\u015bmy by\u0107 budowniczymi \u017cywych wsp\u00f3lnot, gdyby najpierw nie panowa\u0142o mi\u0119dzy nami rzeczywiste i szczere braterstwo?\u201d [15]<\/a><\/p>\n\n\n\n

17. W wielu kontekstach \u2013 zw\u0142aszcza zachodnich \u2013 przed \u017cyciem duchownych pojawiaj\u0105 si\u0119 nowe wyzwania zwi\u0105zane z dzisiejsz\u0105 mobilno\u015bci\u0105 i fragmentacj\u0105 tkanki spo\u0142ecznej. Powoduje to, \u017ce ksi\u0119\u017ca nie s\u0105 ju\u017c cz\u0119\u015bci\u0105 sp\u00f3jnej i wierz\u0105cej spo\u0142eczno\u015bci, kt\u00f3ra w przesz\u0142o\u015bci wspiera\u0142a ich pos\u0142ug\u0119. W konsekwencji s\u0105 oni bardziej nara\u017ceni na samotno\u015b\u0107, co os\u0142abia ich apostolski zapa\u0142 i mo\u017ce powodowa\u0107 smutne zamkni\u0119cie si\u0119 w sobie. R\u00f3wnie\u017c z tego powodu, zgodnie ze wskaz\u00f3wkami moich Poprzednik\u00f3w [16]<\/a>, pragn\u0119, aby we wszystkich Ko\u015bcio\u0142ach lokalnych zrodzi\u0142o si\u0119 odnowione zaanga\u017cowanie w inwestowanie i promowanie mo\u017cliwych form \u017cycia wsp\u00f3lnego<\/em>, tak aby \u201eprezbiterzy w trosce o \u017cycie duchowe i intelektualne \u015bwiadczyli sobie wzajemn\u0105 pomoc, by lepiej mogli wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 w pos\u0142ugiwaniu i by unikn\u0119li niebezpiecze\u0144stw, kt\u00f3re mog\u0105 p\u0142yn\u0105\u0107 z samotno\u015bci\u201d [17]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

18. Z drugiej strony nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce wsp\u00f3lnota prezbiterium nie mo\u017ce nigdy oznacza\u0107 zniwelowania indywidualno\u015bci, charyzmat\u00f3w czy talent\u00f3w, kt\u00f3re Pan rozla\u0142 w \u017cyciu ka\u017cdego z kap\u0142an\u00f3w. Wa\u017cne jest, aby w prezbiteriach diecezjalnych, dzi\u0119ki rozeznaniu biskupa, uda\u0142o si\u0119 znale\u017a\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 mi\u0119dzy docenianiem tych dar\u00f3w a strze\u017ceniem komunii. W tej perspektywie szko\u0142a synodalno\u015bci mo\u017ce pom\u00f3c wszystkim w dojrzewaniu wewn\u0119trznym do przyjmowania r\u00f3\u017cnych charyzmat\u00f3w w syntezie, umacniaj\u0105cej wiern\u0105 Ewangelii i nauczaniu Ko\u015bcio\u0142a wsp\u00f3lnot\u0119 prezbiterium. W czasach wielkich krucho\u015bci wszyscy wy\u015bwi\u0119ceni duchowni s\u0105 wezwani do prze\u017cywania komunii, powracaj\u0105c do tego, co istotne, jak i zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do ludzi, aby zachowa\u0107 nadziej\u0119, przybieraj\u0105c\u0105 posta\u0107 pokornej i konkretnej s\u0142u\u017cby. W tej perspektywie, zw\u0142aszcza pos\u0142uga diakon\u00f3w sta\u0142ych, upodobnionych do Chrystusa S\u0142ugi, jest \u017cywym znakiem mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra nie pozostaje na powierzchni, ale pochyla si\u0119, s\u0142ucha i ofiarowuje si\u0119. Pi\u0119kno Ko\u015bcio\u0142a z\u0142o\u017conego z prezbiter\u00f3w i diakon\u00f3w, kt\u00f3rzy wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, zjednoczeni t\u0105 sam\u0105 pasj\u0105 do Ewangelii i trosk\u0105 o najbiedniejszych, staje si\u0119 jasnym \u015bwiadectwem komunii. Wed\u0142ug s\u0142\u00f3w Jezusa (por. J<\/em> 13, 34-35), to w\u0142a\u015bnie z tej jedno\u015bci, zakorzenionej we wzajemnej mi\u0142o\u015bci, chrze\u015bcija\u0144skie g\u0142oszenie czerpie wiarygodno\u015b\u0107 i si\u0142\u0119. Dlatego pos\u0142uga diakonatu, zw\u0142aszcza gdy jest prze\u017cywana we wsp\u00f3lnocie z w\u0142asn\u0105 rodzin\u0105, jest darem, kt\u00f3ry nale\u017cy pozna\u0107, doceni\u0107 i wspiera\u0107. Dyskretna, ale nieodzowna s\u0142u\u017cba ludzi oddanych mi\u0142o\u015bci przypomina nam, \u017ce misja nie jest wype\u0142niana poprzez wielkie gesty, ale jednocz\u0105c si\u0119 w pasji do Kr\u00f3lestwa i dzi\u0119ki codziennej wierno\u015bci Ewangelii.<\/p>\n\n\n\n

19. Wspania\u0142\u0105 i wymown\u0105 ikon\u0105 wierno\u015bci wsp\u00f3lnocie jest bez w\u0105tpienia ta, kt\u00f3r\u0105 przedstawia \u015bw. Ignacy z Antiochii w Li\u015bcie do Efezjan<\/em>: \u201eNale\u017cy zatem, aby\u015bcie post\u0119powali zgodnie z my\u015bl\u0105 biskupa, co te\u017c czynicie. Wasi bowiem kap\u0142ani, s\u0142usznie szanowani i godni Boga, tak s\u0105 zestrojeni z biskupem, jak struny z cytr\u0105. Dlatego to wasza zgoda i harmonia mi\u0142o\u015bci wy\u015bpiewuje [\u015bwiatu] Jezusa Chrystusa. [\u2026] Jest zatem dla was po\u017cyteczne pozostawa\u0107, w nieskazitelnej jedno\u015bci, aby\u015bcie r\u00f3wnie\u017c zawsze mieli uczestnictwo w Bogu\u201d [18]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Wierno\u015b\u0107 i synodalno\u015b\u0107<\/em><\/p>\n\n\n\n

20. Przechodz\u0119 teraz do kwestii, kt\u00f3ra le\u017cy mi szczeg\u00f3lnie na sercu. M\u00f3wi\u0105c o to\u017csamo\u015bci kap\u0142an\u00f3w, Dekret Presbyterorum ordinis<\/em> podkre\u015bla przede wszystkim zwi\u0105zek z kap\u0142a\u0144stwem i misj\u0105 Jezusa Chrystusa (por. nr 2), a nast\u0119pnie wskazuje trzy podstawowe punkty odniesienia: relacj\u0119 z biskupem<\/em>, kt\u00f3ry znajduje w prezbiterach \u201ekoniecznych pomocnik\u00f3w i doradc\u00f3w\u201d, z kt\u00f3rymi utrzymuje braterskie i przyjazne stosunki (por. nr 7); komuni\u0119 sakramentaln\u0105 i braterstwo z innymi prezbiterami<\/em>, tak aby wsp\u00f3lnie przyczyniali si\u0119 do \u201etego samego dzie\u0142a\u201d i pe\u0142nili \u201ejedn\u0105 pos\u0142ug\u0119\u201d, pracuj\u0105c wszyscy \u201ew tym samym dziele\u201d, nawet je\u015bli zajmuj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnymi zadaniami (nr 8); relacj\u0119 z wiernymi \u015bwieckimi<\/em>, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych prezbiterzy, pe\u0142ni\u0105c swoje specyficzne zadania, s\u0105 bra\u0107mi po\u015br\u00f3d braci, dziel\u0105c t\u0119 sam\u0105 godno\u015b\u0107 chrzcieln\u0105, \u201ewsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z wiernymi \u015bwieckimi\u201d i \u201euznaj\u0105c ich do\u015bwiadczenie i kompetencje na r\u00f3\u017cnych polach ludzkiego dzia\u0142ania, by razem z nimi mogli rozpoznawa\u0107 znaki czasu\u201d. Zamiast dominowa\u0107 lub skupia\u0107 wszystkie zadania na sobie, \u201eniech ze zmys\u0142em wiary odkrywaj\u0105 r\u00f3\u017cnorakie charyzmaty \u015bwieckich, tak ma\u0142e, jak i wielkie\u201d (nr 9).<\/p>\n\n\n\n

21. Na tym polu wci\u0105\u017c pozostaje wiele do zrobienia. Impuls procesu synodalnego jest silnym wezwaniem Ducha \u015awi\u0119tego do podj\u0119cia zdecydowanych krok\u00f3w w tym kierunku. Ponawiam zatem moje pragnienie, aby \u201ezaprosi\u0107 kap\u0142an\u00f3w [\u2026] do otwarcia w jaki\u015b spos\u00f3b ich serc i wzi\u0119cia udzia\u0142u w tych procesach\u201d [19]<\/a>, kt\u00f3rych do\u015bwiadczamy. W tym sensie druga sesja XVI Zgromadzenia Synodalnego w Dokumencie ko\u0144cowym<\/em> [20]<\/a> zaproponowa\u0142a przemian\u0119 relacji i proces\u00f3w. Wydaje si\u0119 fundamentalne, aby we wszystkich Ko\u015bcio\u0142ach partykularnych podj\u0119to odpowiednie inicjatywy, dzi\u0119ki kt\u00f3rym prezbiterzy b\u0119d\u0105 mogli zapozna\u0107 si\u0119 z wytycznymi tego dokumentu i przekona\u0107 si\u0119 o owocno\u015bci synodalnego stylu Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

22. Wszystko to wymaga zaanga\u017cowania formacyjnego na ka\u017cdym poziomie, w szczeg\u00f3lno\u015bci w zakresie formacji pocz\u0105tkowej i permanentnej kap\u0142an\u00f3w. W Ko\u015bciele coraz bardziej synodalnym i misyjnym pos\u0142uga kap\u0142a\u0144ska nie traci nic ze swojego znaczenia i aktualno\u015bci, a wr\u0119cz przeciwnie, b\u0119dzie mog\u0142a bardziej skupi\u0107 si\u0119 na swoich szczeg\u00f3lnych i specyficznych zadaniach. Wyzwanie synodalno\u015bci \u2013 kt\u00f3ra nie eliminuje r\u00f3\u017cnic, ale je uwydatnia \u2013 pozostaje jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych szans dla przysz\u0142ych kap\u0142an\u00f3w. Jak przypomina cytowany Dokument ko\u0144cowy<\/em>: \u201eprezbiterzy s\u0105 wezwani do pe\u0142nienia swojej pos\u0142ugi w duchu blisko\u015bci z lud\u017ami, otwarto\u015bci i gotowo\u015bci do wys\u0142uchania wszystkich, przyjmuj\u0105c styl synodalny\u201d (nr 72). Aby coraz lepiej realizowa\u0107 eklezjologi\u0119 komunii, pos\u0142uga kap\u0142a\u0144ska musi wyj\u015b\u0107 poza model wy\u0142\u0105cznego przyw\u00f3dztwa ( leadership<\/em>), kt\u00f3ry determinuje centralizacj\u0119 \u017cycia duszpasterskiego i obci\u0105\u017cenie wszystkich powierzonych mu wy\u0142\u0105cznie obowi\u0105zk\u00f3w, d\u0105\u017c\u0105c do kierowania bardziej kolegialnego<\/em>, we wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzy prezbiterami, diakonami i ca\u0142ym Ludem Bo\u017cym, w ramach wzajemnego ubogacania si\u0119, kt\u00f3re jest owocem r\u00f3\u017cnorodno\u015bci charyzmat\u00f3w, wzbudzonych przez Ducha \u015awi\u0119tego. Jak przypomina nam Evangelii gaudium<\/a><\/em>, kap\u0142a\u0144stwo ministerialne i upodobnienie do Chrystusa Oblubie\u0144ca nie powinny prowadzi\u0107 nas do uto\u017csamiania sakramentalnej w\u0142adzy z w\u0142adz\u0105, poniewa\u017c \u201eupodobnienie kap\u0142ana do Chrystusa G\u0142owy \u2013 czyli jako g\u0142\u00f3wne \u017ar\u00f3d\u0142o \u0142aski \u2013 nie zak\u0142ada wyniesienia, stawiaj\u0105cego go na szczycie ca\u0142ej reszty\u201d [21]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Wierno\u015b\u0107 i misja<\/em><\/p>\n\n\n\n

23. To\u017csamo\u015b\u0107 kap\u0142an\u00f3w opiera si\u0119 na ich byciu dla<\/em> i jest nierozerwalnie zwi\u0105zana z ich misj\u0105. Rzeczywi\u015bcie, ten, kto \u201es\u0105dzi, \u017ce znajdzie to\u017csamo\u015b\u0107 kap\u0142a\u0144sk\u0105, zg\u0142\u0119biaj\u0105c introspekcyjnie swoje \u017cycie wewn\u0119trzne, by\u0107 mo\u017ce znajduje jedynie znaki, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o \u00abwyj\u015bciu\u00bb: wyjd\u017a poza siebie, wyjd\u017a w poszukiwaniu Boga w adoracji, wyjd\u017a i daj swemu ludowi to, co ci zosta\u0142o powierzone, a tw\u00f3j lud zadba, by\u015b poczu\u0142 i zasmakowa\u0142, kim jeste\u015b, jak si\u0119 nazywasz, jaka jest twoja to\u017csamo\u015b\u0107 i sprawi, \u017ce b\u0119dziesz si\u0119 radowa\u0142 stokrotnym plonem, kt\u00f3ry Pan obieca\u0142 swoim s\u0142ugom. Je\u015bli nie wyjdziesz poza siebie, to olej je\u0142czeje, a namaszczenie nie mo\u017ce by\u0107 owocne\u201d [22]<\/a>. Jak naucza\u0142 \u015bw. Jan Pawe\u0142 II: \u201eprezbiterzy s\u0105 w Ko\u015bciele i dla Ko\u015bcio\u0142a sakramentalnym uobecnieniem Jezusa Chrystusa G\u0142owy i Pasterza, g\u0142osz\u0105 autorytatywnie Jego s\u0142owo, powtarzaj\u0105 Jego znaki przebaczenia i daru zbawienia, zw\u0142aszcza w sakramencie chrztu, pokuty oraz w Eucharystii, dziel\u0105 Jego pe\u0142n\u0105 mi\u0142o\u015bci trosk\u0119 a\u017c do ca\u0142kowitego z\u0142o\u017cenia daru z siebie za owczarni\u0119, kt\u00f3r\u0105 gromadz\u0105 w jedno i prowadz\u0105 do Ojca przez Chrystusa w Duchu \u015awi\u0119tym\u201d [23]<\/a>. W ten spos\u00f3b powo\u0142anie kap\u0142a\u0144skie realizuje si\u0119 w\u015br\u00f3d rado\u015bci i trud\u00f3w pokornej s\u0142u\u017cby braciom, kt\u00f3rej \u015bwiat cz\u0119sto nie dostrzega, ale kt\u00f3rej g\u0142\u0119boko pragnie: spotkanie wierz\u0105cych i wiarygodnych \u015bwiadk\u00f3w Mi\u0142o\u015bci Boga \u2013 wiernego i mi\u0142osiernego \u2013 stanowi nadrz\u0119dn\u0105 drog\u0119 ewangelizacji.<\/p>\n\n\n\n

24. W naszym wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie, charakteryzuj\u0105cym si\u0119 szybkim tempem \u017cycia i nieustann\u0105 potrzeb\u0105 bycia w kontakcie, co cz\u0119sto sprawia, \u017ce jeste\u015bmy zabiegani i sk\u0142onni do aktywizmu, istniej\u0105 co najmniej dwie pokusy, kt\u00f3re zagra\u017caj\u0105 wierno\u015bci tej misji. Pierwsza z nich to mentalno\u015b\u0107 oparta na wydajno\u015bci, zgodnie z kt\u00f3r\u0105 warto\u015b\u0107 ka\u017cdego cz\u0142owieka mierzy si\u0119 jego osi\u0105gni\u0119ciami, czyli liczb\u0105 zrealizowanych dzia\u0142a\u0144 i projekt\u00f3w. Zgodnie z tym sposobem my\u015blenia to, co robisz, jest wa\u017cniejsze od tego, kim jeste\u015b, co odwraca prawdziw\u0105 hierarchi\u0119 to\u017csamo\u015bci duchowej. Druga pokusa, przeciwnie, kwalifikuje si\u0119 jako rodzaj kwietyzmu: przera\u017ceni kontekstem, wycofujemy si\u0119 w g\u0142\u0105b siebie, odrzucaj\u0105c wyzwanie ewangelizacji i przyjmuj\u0105c podej\u015bcie leniwe i defetystyczne. W przeciwie\u0144stwie do tego, radosna i pe\u0142na pasji pos\u0142uga \u2013 pomimo wszystkich ludzkich s\u0142abo\u015bci \u2013 mo\u017ce i musi z zapa\u0142em podj\u0105\u0107 zadanie ewangelizacji ka\u017cdego wymiaru naszego spo\u0142ecze\u0144stwa, w szczeg\u00f3lno\u015bci kultury, gospodarki i polityki, aby wszystko zosta\u0142o zrekapitulowane w Chrystusie (por. Ef<\/em> 1, 10). Aby pokona\u0107 te dwie pokusy i prowadzi\u0107 radosn\u0105 i owocn\u0105 pos\u0142ug\u0119, ka\u017cdy kap\u0142an powinien pozosta\u0107 wierny misji, kt\u00f3r\u0105 otrzyma\u0142, to znaczy darowi \u0142aski przekazanej przez biskupa podczas \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich. Wierno\u015b\u0107 misji oznacza przyj\u0119cie paradygmatu, kt\u00f3ry przekaza\u0142 nam \u015bw. Jan Pawe\u0142 II, przypominaj\u0105c wszystkim, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 pasterska jest zasad\u0105 jednocz\u0105c\u0105 \u017cycie kap\u0142ana [24]<\/a>. To w\u0142a\u015bnie poprzez podtrzymywanie ognia mi\u0142o\u015bci pasterskiej, czyli mi\u0142o\u015bci Dobrego Pasterza, ka\u017cdy kap\u0142an mo\u017ce odnale\u017a\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 w codziennym \u017cyciu i umie\u0107 rozr\u00f3\u017cnia\u0107 to, co jest po\u017cyteczne i co stanowi proprium<\/em> pos\u0142ugi, zgodnie z wytycznymi Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

25. Harmonia mi\u0119dzy kontemplacj\u0105 a dzia\u0142aniem nie powinna by\u0107 osi\u0105gana poprzez gor\u0105czkowe przyjmowanie schemat\u00f3w dzia\u0142ania lub poprzez proste r\u00f3wnowa\u017cenie dzia\u0142a\u0144, ale poprzez przyj\u0119cie wymiaru paschalnego<\/em> jako centralnego elementu pos\u0142ugi. Oddanie si\u0119 bez zastrze\u017ce\u0144 nie mo\u017ce i nie powinno w \u017cadnym wypadku oznacza\u0107 rezygnacji z modlitwy, studium, braterstwa kap\u0142a\u0144skiego, ale wr\u0119cz przeciwnie, staje si\u0119 horyzontem, w kt\u00f3rym wszystko jest zawarte w takim stopniu, w jakim jest ukierunkowane na Pana Jezusa, umar\u0142ego i zmartwychwsta\u0142ego dla zbawienia \u015bwiata. W ten spos\u00f3b wype\u0142niaj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c przyrzeczenia z\u0142o\u017cone w czasie \u015bwi\u0119ce\u0144, kt\u00f3re wraz z oderwaniem od d\u00f3br materialnych sprawiaj\u0105, \u017ce w sercu kap\u0142ana rodzi si\u0119 wytrwa\u0142e poszukiwanie i przylgni\u0119cie do woli Bo\u017cej, dzi\u0119ki czemu Chrystus jest widoczny w ka\u017cdym jego dzia\u0142aniu. Dzieje si\u0119 tak na przyk\u0142ad wtedy, gdy unika si\u0119 wszelkiego osobowo\u015bciowego podej\u015bcia i celebrowania siebie, pomimo publicznej ekspozycji, do kt\u00f3rej czasami zobowi\u0105zuje pe\u0142niona funkcja. Wychowany przez tajemnic\u0119, kt\u00f3r\u0105 celebruje w \u015bwi\u0119tej liturgii, ka\u017cdy kap\u0142an musi \u201eznikn\u0105\u0107, aby pozosta\u0142 Chrystus, sta\u0107 si\u0119 ma\u0142ym, aby On by\u0142 poznany i uwielbiony, po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 do ko\u0144ca, aby nikomu nie zabrak\u0142o mo\u017cliwo\u015bci poznania Go i kochania\u201d [25]<\/a>. Dlatego te\u017c obecno\u015b\u0107 w mediach, korzystanie z sieci spo\u0142eczno\u015bciowych ( social network<\/em>) i wszystkich dost\u0119pnych obecnie narz\u0119dzi nale\u017cy zawsze rozwa\u017ca\u0107 m\u0105drze, przyjmuj\u0105c za paradygmat rozeznania s\u0142u\u017cb\u0119 ewangelizacji. \u201eWszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzy\u015b\u0107\u201d ( 1 Kor<\/em> 6, 12).<\/p>\n\n\n\n

26. W ka\u017cdej sytuacji kap\u0142ani s\u0105 wezwani do udzielania skutecznej odpowiedzi \u2013 poprzez \u015bwiadectwo \u017cycia w skromno\u015bci i czysto\u015bci \u2013 na wielki g\u0142\u00f3d autentycznych i szczerych relacji, jaki wyst\u0119puje we wsp\u00f3\u0142czesnym spo\u0142ecze\u0144stwie, daj\u0105c \u015bwiadectwo Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry jest \u201eskutecznym zaczynem wi\u0119zi, relacji i braterstwa rodziny ludzkiej\u201d, aby \u201elepiej piel\u0119gnowa\u0142 relacje: z Panem Bogiem, mi\u0119dzy kobietami i m\u0119\u017cczyznami, w rodzinach, wsp\u00f3lnotach, mi\u0119dzy chrze\u015bcijanami, grupami spo\u0142ecznymi, wyznaniami\u201d [26]<\/a>. W tym celu kap\u0142ani i \u015bwieccy \u2013 wszyscy razem \u2013 musz\u0105 dokona\u0107 prawdziwego nawr\u00f3cenia misyjnego<\/em>, kt\u00f3re pod przewodnictwem ich pasterzy ukierunkuje wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skie \u201edo s\u0142u\u017cby misji, kt\u00f3r\u0105 wierni realizuj\u0105 w spo\u0142ecze\u0144stwie, w \u017cyciu rodzinnym i zawodowym\u201d. Jak zauwa\u017cy\u0142 Synod, \u201ew ten spos\u00f3b stanie si\u0119 bardziej widoczne, \u017ce parafia nie jest skupiona na sobie, ale na misji i jest powo\u0142ana do wspierania zaanga\u017cowania tak wielu ludzi, kt\u00f3rzy na r\u00f3\u017cne sposoby \u017cyj\u0105 i daj\u0105 \u015bwiadectwo swojej wiary w pracy zawodowej oraz w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, kulturalnej i politycznej\u201d [27]<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Wierno\u015b\u0107 i przysz\u0142o\u015b\u0107<\/em><\/p>\n\n\n\n

27. Mam nadziej\u0119, \u017ce obchody rocznicy dw\u00f3ch soborowych Dekret\u00f3w oraz droga, po kt\u00f3rej zostali\u015bmy wezwani pod\u0105\u017ca\u0107, aby je urzeczywistni\u0107 i zaktualizowa\u0107, prze\u0142o\u017c\u0105 si\u0119 na now\u0105 powo\u0142aniow\u0105 Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnic\u0119 w Ko\u015bciele, budz\u0105c \u015bwi\u0119te, liczne i trwa\u0142e powo\u0142ania do kap\u0142a\u0144stwa, aby nigdy nie zabrak\u0142o robotnik\u00f3w do \u017cniwa Pa\u0144skiego. Niech w nas wszystkich obudzi si\u0119 ch\u0119\u0107 g\u0142\u0119bokiego zaanga\u017cowania si\u0119 w promocj\u0119 powo\u0142a\u0144 i nieustann\u0105 modlitw\u0119 do Pana \u017cniwa (por. Mt<\/em> 9, 37-38).<\/p>\n\n\n\n

28. Jednocze\u015bnie jednak, wraz z modlitw\u0105, brak powo\u0142a\u0144 do kap\u0142a\u0144stwa \u2013 zw\u0142aszcza w niekt\u00f3rych regionach \u015bwiata \u2013 wymaga od wszystkich weryfikacji owocno\u015bci praktyk duszpasterskich Ko\u015bcio\u0142a. Prawd\u0105 jest, \u017ce cz\u0119sto przyczyny tego kryzysu mog\u0105 by\u0107 r\u00f3\u017cne i wielorakie, a w szczeg\u00f3lno\u015bci zale\u017c\u0105 od kontekstu spo\u0142eczno-kulturowego, ale jednocze\u015bnie musimy mie\u0107 odwag\u0119 przedstawia\u0107 m\u0142odym ludziom propozycje silne i wyzwalaj\u0105ce oraz dba\u0107 o to, aby w poszczeg\u00f3lnych Ko\u015bcio\u0142ach lokalnych powstawa\u0142y \u201e\u015brodowiska i formy duszpasterstwa m\u0142odzie\u017cowego przesi\u0105kni\u0119te Ewangeli\u0105, gdzie mog\u0105 si\u0119 ujawnia\u0107 i dojrzewa\u0107 powo\u0142ania do ca\u0142kowitego daru z siebie\u201d [28]<\/a>. W przekonaniu, \u017ce Pan nigdy nie przestaje wzywa\u0107 (por. J<\/em> 11, 28), nale\u017cy zawsze pami\u0119ta\u0107 o perspektywie powo\u0142aniowej w ka\u017cdej dziedzinie duszpasterstwa, zw\u0142aszcza w duszpasterstwie m\u0142odzie\u017cy i rodzin. Pami\u0119tajmy: nie ma przysz\u0142o\u015bci bez troski o wszystkie powo\u0142ania!<\/p>\n\n\n\n

29. Na zako\u0144czenie sk\u0142adam dzi\u0119ki Panu Bogu, kt\u00f3ry zawsze jest blisko swego Ludu i w\u0119druje razem z nami, nape\u0142niaj\u0105c nasze serca nadziej\u0105 i pokojem, kt\u00f3re mo\u017cemy nie\u015b\u0107 wszystkim. \u201eChcia\u0142bym, bracia i siostry, aby to by\u0142o naszym pierwszym wielkim pragnieniem: Ko\u015bci\u00f3\u0142 zjednoczony, znak jedno\u015bci i komunii, kt\u00f3ry stanie si\u0119 zaczynem pojednanego \u015bwiata\u201d [29]<\/a>. Dzi\u0119kuj\u0119 wam wszystkim, pasterzom i wiernym \u015bwieckim, kt\u00f3rzy otwieracie umys\u0142y i serca na prorocze przes\u0142anie soborowych Dekret\u00f3w Presbyterorum ordinis<\/em> i Optatam totius<\/em> i razem przygotowujecie si\u0119, aby czerpa\u0107 z nich pokarm i inspiracj\u0119 dla drogi Ko\u015bcio\u0142a. Wszystkich seminarzyst\u00f3w, diakon\u00f3w i prezbiter\u00f3w powierzam wstawiennictwu Niepokalanej Dziewicy, Matki Dobrej Rady, oraz \u015bw. Jana Marii Vianneya, patrona proboszcz\u00f3w i przyk\u0142adu dla wszystkich kap\u0142an\u00f3w. Jak mawia\u0142 Proboszcz z Ars: \u201eKap\u0142a\u0144stwo to mi\u0142o\u015b\u0107 serca Jezusowego\u201d [30]<\/a>. Mi\u0142o\u015b\u0107 tak silna, \u017ce rozprasza chmury przyzwyczajenia, zniech\u0119cenia i samotno\u015bci, mi\u0142o\u015b\u0107 ca\u0142kowita, kt\u00f3ra jest nam w pe\u0142ni dana w Eucharystii. Mi\u0142o\u015b\u0107 eucharystyczna, mi\u0142o\u015b\u0107 kap\u0142a\u0144ska.<\/p>\n\n\n\n

Dan w Rzymie, u \u015awi\u0119tego Piotra, 8 grudnia, w uroczysto\u015b\u0107 Niepokalanego Pocz\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny, w Roku Jubileuszowym 2025, pierwszym mojego Pontyfikatu.<\/em><\/p>\n\n\n\n

LEON PP. XIV<\/p>\n\n\n\n

_______________________________________________________<\/p>\n\n\n\n

[1]<\/a> Sob\u00f3r Wat. II, Dekret Optatam totius<\/em> o formacji kap\u0142a\u0144skiej, Wst\u0119p.<\/p>\n\n\n\n

[2]<\/a> Por. \u015aw. John Henry Newman, An Essay on the Development of Christian Doctrine<\/em>, Notre Dame 2024: O rozwoju doktryny chrze\u015bcija\u0144skiej<\/em>, t\u0142um. Jolanta W. Zieli\u0144ska, Warszawa 1988. W tym sensie przypominam wci\u0105\u017c aktualne wezwanie, zawarte w Optatam totius<\/em>, 16, do odnowy i promowania studi\u00f3w ko\u015bcielnych.<\/p>\n\n\n\n

[3]<\/a> Por. Synod Biskup\u00f3w, Ku Ko\u015bcio\u0142owi synodalnemu: komunia, uczestnictwo i misja. Dokument przygotowawczy<\/em> (2021), 1; Franciszek, Przem\u00f3wienie z okazji 50. rocznicy ustanowienia Synodu Biskup\u00f3w <\/em>(17 pa\u017adziernika 2015).<\/p>\n\n\n\n

[4]<\/a> Benedykt XVI, Enc. Deus caritas est<\/a><\/em> (25 grudnia 2005), 1.<\/p>\n\n\n\n

[5]<\/a> Benedykt XVI, Homilia podczas Mszy \u015bw. na zako\u0144czenie Roku Kap\u0142a\u0144skiego<\/em> (11 czerwca 2010): \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d wyd. pol., nr 8-9 (325)\/2010, s. 36.<\/p>\n\n\n\n

[6]<\/a> \u201eLecz jak pierwej zapyta\u0142 Piotra, czy Go mi\u0142uje, nie dlatego, by si\u0119 przekona\u0107 o mi\u0142o\u015bci ucznia, lecz by okaza\u0107 sw\u0105 wielk\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107\u201d (\u015aw. Jan Chryzostom, De sacerdotio<\/em> II, 1: SCh<\/em> 272, Paris 1980, 104, 48-51: Dialog \u201eO kap\u0142a\u0144stwie\u201d<\/em>, t\u0142um. ks. Wojciech Kania, wst\u0119p: kard. Henri de Lubac, ks. Marek Starowieyski, Krak\u00f3w 2009, s. 62).<\/p>\n\n\n\n

[7]<\/a> Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Dar powo\u0142ania do kap\u0142a\u0144stwa. Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis <\/em>(8 grudnia 2016), 57.<\/p>\n\n\n\n

[8]<\/a> Przem\u00f3wienie do uczestnik\u00f3w mi\u0119dzynarodowego spotkania \u201eSzcz\u0119\u015bliwi kap\u0142ani \u2013 \u00abNazwa\u0142em was przyjaci\u00f3\u0142mi\u00bb (J 15, 15)\u201d, zorganizowanego przez Dykasteri\u0119 do spraw Duchowie\u0144stwa z okazji Jubileuszu Kap\u0142an\u00f3w i Seminarzyst\u00f3w<\/em> (26 czerwca 2025).<\/p>\n\n\n\n

[9]<\/a> Medytacja dla Seminarzyst\u00f3w z okazji ich Jubileuszu<\/em> (24 czerwca 2025).<\/p>\n\n\n\n

[10]<\/a> Benedykt XVI, Katecheza<\/em> (24 czerwca 2009): \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d wyd. pol., nr 9 (316)\/2009, s. 49.<\/p>\n\n\n\n

[11]<\/a> Sob\u00f3r Wat. II, Dekret Presbyterorum ordinis<\/em> o pos\u0142udze i \u017cyciu prezbiter\u00f3w, 9.<\/p>\n\n\n\n

[12]<\/a> Tam\u017ce<\/em>, 8.<\/p>\n\n\n\n

[13]<\/a> \u015aw. Cyprian, De dominica oratione<\/em>, 23: CCSL <\/em>3A, Turnhout 1976, 105: O Modlitwie Pa\u0144skiej<\/em>, w: \u015aw. Cypriana Ojca Ko\u015bcio\u0142a i M\u0119czennika Dzie\u0142ka pobo\u017cne na polski j\u0119zyk przet\u0142umaczone<\/em>, drukiem Antoniego Kozia\u0144skiego, Krak\u00f3w 1900, s. 127.<\/p>\n\n\n\n

[14]<\/a> Por. Kongregacja ds. Duchowie\u0144stwa, Dar powo\u0142ania do kap\u0142a\u0144stwa. Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis<\/em> (8 grudnia 2016), 87-88.<\/p>\n\n\n\n

[15]<\/a> Przem\u00f3wienie do uczestnik\u00f3w mi\u0119dzynarodowego spotkania \u201eSzcz\u0119\u015bliwi kap\u0142ani \u2013 \u00abNazwa\u0142em was przyjaci\u00f3\u0142mi\u00bb (J 15, 15)\u201d, zorganizowanego przez Dykasteri\u0119 do spraw Duchowie\u0144stwa z okazji Jubileuszu Kap\u0142an\u00f3w i Seminarzyst\u00f3w<\/em> (26 czerwca 2025).<\/p>\n\n\n\n

[16]<\/a> Por. \u015aw. Jan Pawe\u0142 II, Adhort. posynodalna Pastores dabo vobis<\/a><\/em> (25 marca 1992), 61; Benedykt XVI, List apost. w formie Motu proprio<\/em> Ministrorum institutio<\/em> (16 stycznia 2013).<\/p>\n\n\n\n

[17]<\/a> Sob\u00f3r Wat. II, Dekret Presbyterorum ordinis<\/em> (7 grudnia 1965), 8.<\/p>\n\n\n\n

[18]<\/a> \u015aw. Ignacy z Antiochii, Ad Ephesios<\/em>, 4, 1-2: SCh <\/em>10, Paris 1969 4<\/sup>, 72: Ignacy do Ko\u015bcio\u0142a w Efezie<\/em>, w: Pierwsi \u015bwiadkowie<\/em>, t\u0142um. Anna \u015awiderk\u00f3wna, oprac. ks. Marek Starowieyski, Krak\u00f3w 2010, s. 134.<\/p>\n\n\n\n

[19]<\/a> Do uczestnik\u00f3w Jubileuszu zespo\u0142\u00f3w synodalnych i organ\u00f3w uczestnictwa<\/em> (24 pa\u017adziernika 2025).<\/p>\n\n\n\n

[20]<\/a> Synod Biskup\u00f3w, Dokument ko\u0144cowy drugiej sesji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia \u201eKu Ko\u015bcio\u0142owi synodalnemu \u2013 komunia, uczestnictwo, misja<\/em>\u201d (26 pa\u017adziernika 2024).<\/p>\n\n\n\n

[21]<\/a> Franciszek, Adhort. apost. Evangelii gaudium<\/a><\/em> (24 listopada 2013), 104.<\/p>\n\n\n\n

[22]<\/a> Ten\u017ce, Homilia podczas Mszy \u015bw. Krzy\u017cma<\/em> (17 kwietnia 2014): \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d wyd. pol., nr 5 (361)\/2014, s. 17.<\/p>\n\n\n\n

[23]<\/a> \u015aw. Jan Pawe\u0142 II, Adhort. posynodalna Pastores dabo vobis<\/a><\/em> (25 marca 1992), 15.<\/p>\n\n\n\n

[24]<\/a> Por. Tam\u017ce<\/a><\/em>, 23.<\/p>\n\n\n\n

[25]<\/a> Homilia podczas Mszy \u015bw. Pro Ecclesia<\/a><\/em> (9 maja 2025): \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d wyd. pol., nr 5 (472)\/2025, s. 14.<\/p>\n\n\n\n

[26]<\/a> Synod Biskup\u00f3w, Dokument ko\u0144cowy drugiej sesji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia \u201eKu Ko\u015bcio\u0142owi synodalnemu \u2013 komunia, uczestnictwo, misja<\/em>\u201d (26 pa\u017adziernika 2024), 20; 50.<\/p>\n\n\n\n

[27]<\/a> Tam\u017ce<\/em>, 59; 117.<\/p>\n\n\n\n

[28]<\/a> Przem\u00f3wienie do uczestnik\u00f3w mi\u0119dzynarodowego spotkania \u201eSzcz\u0119\u015bliwi kap\u0142ani \u2013 \u00abNazwa\u0142em was przyjaci\u00f3\u0142mi\u00bb (J 15, 15)\u201d, zorganizowanego przez Dykasteri\u0119 do spraw Duchowie\u0144stwa z okazji Jubileuszu Kap\u0142an\u00f3w i Seminarzyst\u00f3w<\/em> (26 czerwca 2025).<\/p>\n\n\n\n

[29]<\/a> Homilia na rozpocz\u0119cie pos\u0142ugi Piotrowej Biskupa Rzymu<\/a><\/em> (18 maja 2025): \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d wyd. pol., nr 5 (472)\/2025, s. 43-44.<\/p>\n\n\n\n

[30]<\/a> \u201eLe Sacerdoce, c\u2019est l\u2019amour du c\u0153ur de J\u00e9sus\u201d, Bernard Nodet, Le cur\u00e9 d\u2019Ars. Sa pens\u00e9e, son c\u0153ur<\/em>, Parigi 1995, 98: \u015aw. Jan Vianney. My\u015bli<\/em>, wst\u0119p i wyb\u00f3r Bernard Nodet, t\u0142um. Helena Sobieraj, Krak\u00f3w 2000.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Odnowa Ko\u015bcio\u0142a w du\u017cej mierze zale\u017cy od pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej \u2013 przypomina Leon XIV w og\u0142oszonym dzi\u015b Li\u015bcie apostolskim z okazji 60-lecia soborowych dekret\u00f3w o kap\u0142a\u0144stwie i formacji kap\u0142a\u0144skiej. Cytuj\u0105c \u015bw. Jana Mari\u0119 Vianneya podkre\u015bla, \u017ce<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":7494,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-7493","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7493","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7493"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7493\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7496,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7493\/revisions\/7496"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7494"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7493"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7493"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiaszklarygorne.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7493"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}